System Ptolemeusza cz. 5

We Włoszech Toscanelli (1397—1482) wynalazł gnomon nowożytny, wywierciwszy w szczycie kopuły katedry florenckiej okrągły otwór, który dawał duży i wyraźny obraz Słońca na linii południkowej, nakreślonej na posadzce, Toscanelli rodem z Florencji, był lekarzem w tym mieście.

W Niemczech, począwszy od wieku XV go, torują drogę wielkim odkryciom astronomicznym nowożytnym: naprzód dzielny obserwator Purbach (1423—1461), który poprawił przyrządy starożytne i wynalazł kilka nowych; następnie uczony I. Muller (1436 — 1476), bardziej znany pod imieniem Regiomontana, który dał dobre przekłady łacińskie dzieł astronomów greckich.

zestaw wkrętaków izolowanych

Purbach, rodem z Peuerbach w pobliżu Lincu, po odbyciu studiów przyrodniczych we Włoszech był profesorem Astronomii w Wiedniu. Następcą jego był I. Muller, rodem z Królewca, uczeń jego od roku 1453, osiadły w Norymberdze od r. 1471. Ci dwaj astronomowie przetłumaczyli na łacinę dzieło Ptolemeusza.

Astronom Omar-Al-Kheyan (zmarły wr. 1122), który posiadał obserwatorium w Merwie, wprowadził do kalendarza perskiego, sporządzonego na krótko przed najazdem muzułmańskim, poważną modyfikację przez wstawienie 8 lat przestępnych do okresu, złożonego z lat 33-ech.

W dwa wieki po tym książę Hulagu Chan kazał zbudować obserwatorium w Maradze w pobliżu miasta Taurysu. Nassir Eddin (1201 – 1274), który był pierwszym dyrektorem tego obserwatorium, stworzył teorię ruchu ciał niebieskich i jak pisze Chardin, ułożył „Tablice Chana”, które zawarł swoje własne obserwacje oraz w obserwacje swoich poprzedników.

zestaw wkrętaków izolowanych