System Kopernika cz. 3

Zauważywszy, że Mars, Jowisz i Saturn posiadają największe średnice pozorne podczas opozycji, sądzi on, że Ziemia nie jest środkiem ich ruchów, zaś każąc im obracać się dokoła Słońca, znajduje, że zmiany w ich wielkości są skutkiem tego obrotu.

Z rozmyślań i obserwacji, gromadzonych, przez lat 36, Kopernik wywnioskował, że zjawiska niebieskie dają się tłumaczyć łatwo i harmonijnie, jeżeli przyjąć, że Słońce stoi nieruchomo w środku Wszechświata, że planety obracają się dokoła Słońca z zachodu na wschód, przy czym porządek tych planet według ich wzrastających odległości od Słońca jest następujący: Merkury, Wenus, Ziemia, Mars, Jowisz i Saturn, wreszcie, że Księżyc jest satelitą Ziemi i obraca się dokoła niej również z zachodu na wschód. Na tej drodze Kopernik w prosty sposób zdaje sprawę ze zjawisk niebieskich i tłumaczy zupełnie zadowalająco różnicę pór roku i nierówność dni. Wnioskuje on z przesuwania się punktów równonocnych, że oś Ziemi nie pozostaje ściśle równoległą do siebie i że w końcu roku położenie jej nie jest takie same, jakim było na początku. Tłumaczy poprzedzanie punktów równonocnych ruchem biegunów Ziemi dokoła biegunów ekliptyki, nie podając samej przyczyny precesji.

Comments
  1. Reklama

    To Cię zainteresuje:

    – wynajem mebli eventowych
    – wypożyczalnia mebli eventowych